School+43

**Հանդիպումներ Վարդաշենի թիվ 1 հատուկ դպրոցում**
 * media type="custom" key="3481072" ||  ||
 * **Հայերեն** || **English** ||

Ինչպես բոլոր երեխաները, այնպես էլ մեզ համար շատ հաճելի է լինել համակար•չային սենյակում: Երբ այդ օրը եղանք հատուկ դպրոցում, արդեն •իտեինք, որ այդ օրվա դասը անցկացնելու ենք համակար•չային կաբինետում: Մեզ թվում էր, որ հատուկ դպրոցի սաները չեն կարող աշխատել համակար•իչների վրա, բայց երբ տեսանք նրանց ո•ևորվածությունը և ջանասեր աշխատանքը համակար•չային կաբինետում, շատ զարմացանք: Կարելի է ասել, որ նրանց մեջ կային այնպիսի երեխաներ, որոնք ավելի լավ էին տիրապետում համակար•չին, քան մեզ հետ եղած երեխաները, որոնք տանը ունեին համակար•իչ: Փոխանակեցինք մտքեր, խաղացինք տարբեր խաղեր համակար•իչով, նայեցինք նրանց կատարած աշխատանքները, և իհարկե, շատ զարմացած, նաև ուրախացած վերադարձանք տուն: Եվ ուրախ էինք, որ նրանք լսում էին իրենց ուսուցչին` Գասպարյան Շողիկին, և կարողանում էին կատարել նրա բոլոր առազադրանքները: Այդ օրը նշանակված էր ԹԵՆԻՍԻ խաղը: Այժմ մենք չենք խաղում հաղթելու համար, այլ զուտ լավ ժամանակ անցկացնելու համար:Եթե նախորդ տարիները մենք ուզում էինք ամպայման հաղթել, ցույց տալ մեզ, որ մենք ուժեղ ենք, ապա այս տարվա հանդիպումները լրիվ տարբերվում են: Այդ նկատեցինք թենիսի խաղի ժամանակ, մեր խաղը զուտ ընկերական բնույթ էր կրում: Խաղում էինք ով ում հետ պատահի, մեր մեջ չկար մրցակցություն, մենք չէինք նեղվում պարտությունից, և դա մեզ ավելի ուրախացրեց և հասկացանք, որ հաղթում է մեր մեջ ընկերությունը: Մենք այդ օրը ունեինք նկարչության դաս: Բոլոր երեխաներին հաձնարարված էր նկարել ազատ թեմայի շուրջ. ով ինչ ցանկանում էր, պետք է այն արտահայտեր թղթի վրա: Նախ ասենք, որ ժամանակը սահմանափակ էր և մենք պիտի ավարտեինք որոշակի ժամանակահատվածում: Վերջացնելով նկարելը` մենք նկատեցինք, որ այդ երեխաներից շատերը նկարել էին տուն, արև, ծաղիկ, այսինքն` նրանք իրենց առաջնահերթ նպատակներն ու ցանկություններն էին վերարտադրել նկարի միջոցով:Երբ դուրս եկանք դպրոցից և փոխանակեցինք մեր կարծիքները, եկանք այն եզրահան•ման, որ որքան էլ լավ լինեն պայմանները այնտեղ, որտեղ որ ապրում ես, միևնույն է այն չի փոխարինի քո հարազատ օջախը: ՀՈԿՏԵՄԲԵՐԻ-20-ԻՆ Աjդ օրը •նացել էինք միայն աղջիկներով, որովհետև •իտեինք, որ մասնակցելու ենք ԿԱՐ ՈՒ ՁԵՎԻ դասին: Մի մեծ դասասենյակ հատկացված էր կարի մեքենաների համար, և բավականին թվով աղջիկներ էին սովորում այդ լսարանում: Բոլորն ունեին իրենց մեքենաները և համապատասխան կտորեղեն: Մենք չհետաքրքրվեցինք, թե ինչ են կարում և ում համար են կարում, բայց նրանք մեծ սիրով էին և հետաքրքրությամբ կատարում էին իրենց •ործը, իսկ չհասկանալու դեպքում, դիմում էին իրենց ուսուցչուհուն` Մինասյան Արևիկին: Չնայած մեր անփորձությանը` մենք նույնպես նստեցինք կարի մեքենաների առջև և փորձեցինք աշխատել:Նրանք իհարկե ջանասիրաբար մեզ ցույց էին տալիս կարելու, թելելու, մեքենայից օ•տվելու •աղտնիքները: Ընկեր Մինասյանը նույնպես մեզ բացատրեց այն, ինչ ուզում էինք իմանալ: Չնայած մեր ներկայությունը ավելի շատ խան•արում էր, բայց նրանք ուրախությամբ մեզ լսում և սովորեցնում էին: ՀՈԿՏԵՄԲԵՐԻ 22-ԻՆ Մենք այդ օրը պետք է անցկացնեինք հատուկ դպրոցի •րադարանում: Հատուկ դպրոցի սաները իրենց դասապատրաստումը իրականացնում են դպրոցի •րադարանում: Շատ •եղեցիկ և հարմարավետ է դասավորված •րադարանը:Ամբողջ դասի ընթացքում լռություն էր տիրում, որը նպաստում էր դասին կենտրոնանալու: Մենք նույնպես խնդրեցինք մասնակից լնել բաց դասին: Նստեցինք երեխաների կողքին և չխախտելով լռությունը` հետևեցինք նրանց աշխատանքին: Աշակերտները ցույց տվեցին, թե ազատ ժամանակ ինչ հետաքրքիր •եղարվեստական •րքեր են կարդում: Իհարկե փոքրերը ավելի շատ սիրում էին հեքիաթներ կարդալ, և երբ մենք հետաքրքրվեցինք, թե ինչու են սիրում հեքիաթներ կարդալ, նրանք պատասխանեցին, որ միշտ հեքիաթներում հաղթում է բարին: Մենք ուրախ տրամադրությամբ վերադարձանք տուն:
 * ՀՈԿՏԵՄԲԵՐԻ 13-ԻՆ**
 * ՀՈԿՏԵՄԲԵՐԻ 16-ԻՆ**
 * ՀՈԿՏԵՄԲԵՐԻ 18-ԻՆ**